1. 51.
    0
    bunuda not olarak yaz;

    bir ses nüfuz ediyor bütün hücrelerime;
    "bir boşluk ki nasıl insanla dolsun... "
    doluyor işte; tercih ettiğin bu yolda; ki zaten yanılgılardan uzakta; varoluşu kanıtlayan tek yolda "birilerinin" daha yürüdüğünü kavrıyorsun.
    çoktan kanıksadığın o duygu; tedirgin edici ama alışılmış; bu şarkıyı duyduğun anda "tek"leştiriyor seni; incin , bölük pörçük bütün hisler yok oluyor;
    tek bir fikir yer ediyor zihinde. bütünlüğün getirdiği o huzurla; yorgunca bakıyorsun uzaklara; bir ömür bu duyguyla birliktesin artık; hiçbir şeyi değiştiremeyeceksin. mutlu anların olacak; belki suçlulukla; gizli saklı düşlerde sırıtacaksın unutmuşçuluk oynayarak; ama bu şarkı da takip edecek seni, varoluşun gerçekliği de.
    mutlak çaresizliğine düştüğün o anda; askıda yaşamaya başladığın noktada.
    birilerinin olup olmaması, gitmeleri, gelmeleri, konuşmaları; bütün o kaotik ilişkileri önemini yitiriveriyor.
    bir taşı fırlatmayı başarabilsen; belki de sona erdireceksin bu işkenceyi, çeperlerden kurtulacaksın.
    ama o taş hiç olmadı.
    olmayışını kabullenemezsin fakat; kendi güçsüzlüğüne verirsin.
    kendine yanarsın, hafifçe kıvrılır dudakların; "biliyor" olmanın verdiği huzurla.
    biliyorsun; ötesi olmayacak, dahası, güzeli, aydınlığı olmayacak.
    ve bu şarkıyı fısıldayan da biliyor; tıpkı senin bildiğin gibi.
    o yüzden her daim anlamlı kalabilecek bir melodi oluveriyor.
    azıcık anlamlardan "bir"i.
    ve daha da fazlası için; uykuyla uyanıklık arasında geçirilen o kıymetli zamanları dolu dolu hissetmek için;
    Yalnızlığı Anla...
    ···
   tümünü göster