1. 1.
    0
    üniversitedeyken parasızlık yüzünden evimden atıldığımda beni evine kabul etmeyen arkadaşım(!) ankara'ya bir sınav için geleceğini ve kendisini iki gün misafir edip edemeyeceğimi telefonda sorarken sustum. evime geldiğinde yaptığım en güzel yemekleri ona yedirirken sustum. kendi yatağımda onu yatırırken sustum. ona şehri gezdirip sınav yerine kadar zütürürken bile sustum. çünkü biliyordum, bu kez de o parasızdı, ben kendi evimde yaşarken o işsizdi. o günlerdeki iki gece parkta kalışım gözümün önüne geldi, gülümsedim ve yine sustum. gözleriyle özür diledi, diledi... ben yine sustum
    ···
   tümünü göster